βιβλία για τον σύλλογο

Ο Πολιτιστικός σύλλογος θα ήθελε να ευχαριστήσει τον συγγραφέα από την Βόνη και φίλο του συλλόγου μας Νικόλαο Εμμ. Καλογερική για τα βιβλία που μας πρόσφερε να διαβάσουμε, αλλά και να εμπλουτίσουμε την βιβλιοθήκη του συλλόγου
οιος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: “Aπ’ ότι είδα κι άκουσα από μικιό κοπέλι”

Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι η καταγραφή των παραμυθιών, των δημοτικών τραγουδιών, των ηθών και των εθίμων του τόπου μας, των τοπωνυμίων, καθώς και των ανθρώπινων χαρακτήρων και βιωμάτων τους, όπως και των ασχολιών τους διαχρονικά, είναι επιτακτική εθνική ανάγκη.

Μερικοί άνθρωποι δεν εκτιμούν δυστυχώς όσα απλόχερα μας άφησαν οι πρόγονοί μας και “εν γένει” η γύρω φύση και ενώ έχομε υποχρέωση να τα διαφυλάξομε σαν κόρη οφθαλμού, με την συμπεριφορά μας, με την καταστρεπτική μανία μας, τα εξαφανίζουμε σιγά-σιγά αλλά σταθερά. Δεν καταλαβαίνομε ότι η πολιτιστική μας κληρονομιά δείχνει την ταυτότητά μας και επιβεβαιώνει την ύπαρξή μας ως λαού και ως έθνους.

Ευτυχώς που υπάρχουν σήμερα μερικοί άνθρωποι που πιστεύουν στην παράδοσή μας και προσπαθούν να εκφράσουν την αγωνία τους για ό,τι πηγαίνει να χαθεί. Θέλουν να αναδείξουν αυτή την παράδοση με διάφορες εκδηλώσεις: είτε με σχετικές εκπομπές, είτε με διαλέξεις, είτε με χορούς και τραγούδια και ποιήματα, είτε με την συγγραφή σχετικών βιβλίων.

Τέτοιος προβληματισμένος, υπεύθυνος και ανήσυχος άνθρωπος είναι και ο συγγραφέας του βιβλίου: “Απ’ ό,τι είδα κι άκουσα από μικιό κοπέλι” Νικόλαος Εμμ. Καλογερίδης.

Σε ό,τι αφορά στην κριτική του βιβλίου δεν θα αναφερθώ. Μ’ αυτή τη δουλειά υπάρχουν οι ειδήμονες να ασχοληθούν. Εγώ, παίρνοντας αφορμή από τα αναφερόμενα στο βιβλίο, θα προσπαθήσω στο μέτρο του δυνατού να σκιαγραφήσω το πρόσωπο του συγγραφέα, με τα βήματά του και τις ευαισθησίες του.

Ο συγγραφέας του παραπάνω βιβλίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βόνη Πεδιάδος, στο χωριό του.

Είπε κάποιος ότι πατρίδα μας είναι ο τόπος που ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια.

Γι’ αυτό και ο συγγραφέας του βιβλίου αγάπησε και αγαπά με πάθος το χωριό του. Απέδειξε έμπρακτα την αγάπη του αυτή αφού μετά τη συνταξιοδότησή του εγκατέλειψε το Ηράκλειο αν και είχε ιδιόκτητη κατοικία. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βόνη, ανακαινίζοντας το πατρικό του σπίτι. Κι αν καμιά φορά επισκέπτεται το Ηράκλειο, είναι προσωρινός επισκέπτης ολίγων μόνο ωρών.

Κίνητρο της συγγραφής του βιβλίου δεν ήταν ο προσπορισμός οικονομικού οφέλους - το βιβλίο δόθηκε δωρεάν στον Άγιο Παντελεήμονα Βόνης - ούτε ενδιέφερε τον συγγραφέα η αυτοπροβολή του, αλλά η διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού του.

Φοβήθηκε ο συγγραφέας ότι όσα είδε και άκουσε, όσα ξέρει για τον τόπο του, και είναι τόσα πολλά, αν δεν γραφτούν θα ξεχαστούν για πάντα. Διάχυτη είναι η αγωνία του αυτή σ’ όλες τις σελίδες του βιβλίου.

Αναγκάστηκε ίσως, ας μου συγχωρέσει αν κάνω λάθος, να ζητήσει να απομονωθεί, μακριά από τους ανθρώπους, μακριά από άλλα ερεθίσματα, για να δοθεί απερίσπαστος στη συλλογή, στην ταξινόμηση των στοιχείων και ιστοριών που θα αποτελούσαν το περιεχόμενο του βιβλίου του. Κι όποτε είχε την έμπνευση και την διάθεση, μοναδική ασχολία του ήταν η συγγραφή αυτού του βιβλίου, θησαυρός γι’ αυτόν αλλά και για τη Βόνη.

Πολλοί ίσως, με την απομόνωσή του αυτή, τον σχολίασαν απόμακρο, μοναχικό, ιδιόμορφο και ιδιότροπο, μα δεν έχουν δίκιο.

Για τη συγγραφή ενός βιβλίου χρειάζεται περίσκεψη, περισυλλογή, και απομόνωση του συγγραφέα, γιατί παρουσιάζονται στη συνέχεια, χίλιες δυο δυσκολίες, προπάντων όταν το βιβλίο γράφεται σε έμμετρο δεκαπεντασύλλαβο στίχο.

Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι ένας θησαυρός του τοπικού λαϊκού πολιτισμού και αναφέρεται στη φυσική και κοινωνική ζωή, στην καθημερινότητα των κατοίκων της Βόνης του περασμένου αιώνα. Το βιβλίο είναι η λαογραφία και η “εν μέρει” ιστορία της Βόνης.

Ο συγγραφέας εργάστηκε με επιμέλεια και μεράκι, καταγράφοντας πραγματικά γεγονότα και αληθινές ιστορίες του τόπου του.

Γι’ αυτό πρέπει όλοι οι Βονιανοί, και όχι μόνο, να πάρουν το βιβλίο να το διαβάσουν για να θυμηθούν οι πιο ηλικιωμένοι τα μικράτα τους και οι νεώτεροι την ιστορία της γενέτειράς τους, να γνωρίσουν την καθημερινή ζωή και τις ασχολίες των προγόνων τους, μιας ολόκληρης περιόδου, από το 1880 μέχρι το 1980 περίπου.

Εγώ θαυμάζω το συγγραφέα και αποκαλύπτομαι μπροστά του για τη φιλομάθεια, την πολυμάθεια, τη δίψα του για γνώση και δημιουργία.

Είναι εργασιομανής, τελειομανής, πολυτάλαντος (ό,τι βλέπουν τα μάτια του κάνουν τα χέρια του), λάτρης του ωραίου και του εφικτού, οξυδερκής, λατρεύει τη φύση, λυπάται για την κακοποίησή της και φοβάται για την αλλοτρίωση του ανθρώπου...

Τον συγχαίρω από καρδιάς και του σφίγγω το χέρι.

- Νίκο Καλογερίδη! το ξέρω ότι η Βόνη είναι κομμάτι της ψυχής σου και συ για τη Βόνη ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Ο Άγιος Παντελεήμονας να οδηγεί τα βήματά σου, να σου χαρίζει υγεία και δύναμη για να καμαρώνεις την οικογένειά σου και να έχεις κουράγιο για μια νέα αξιέπαινη προσπάθεια, παρόμοιου βεληνεκούς.

Πριν τελειώσω μια συμβουλή θα σου δώσω:

Όταν, άδικα, σε ενοχλήσει κανείς, μη λυπηθείς, σκέψου ότι την ίδια στιγμή, κάποιος άλλος, λίγο πιο πέρα, θα σε κάνει να χαμογελάσεις...
Νικ. Σπανάκης